10. illərdi "fight club"ın çörəyini yeyən vasat yazıçı.
əsərlərində hər nə qədər cəsur mövzulara toxunub, bəzən gözəl tənqidlər etsə də əsərləri məni forma baxımından sıxır. demək olar ki bütün romanları eyni düstur üstündə gedir. düstur isə sadədir, anlamadığı bir situasiyaya düşən baş xarakterin yanına bir çox şeyi əvvəlcədən bilən bir personaj(bəzən əşya (baxma: diary)) qoy, həmin personaj vasitəsi ilə oxuyucunu bəlli bir gözlənilən sona yönləndir, sonda isə gözlənilənin tam əksini et. bu mənə çox ucuz bir yolmuş kimi gəlir və sırf buna görə artıq əsərlərini oxuya bilmirəm. bir də bu adama yeraltı ədəbiyyatının zirvəsi falan deyirlər. düşünsək çox da əziyyət çəkmədən hamin janrda qat qat daha yaxşı yazıçıları saya bilərik, (bax: henry miller)

, (bax: ıngvar ambjornsen)

, (bax: irvine welsh)

və s. sözümün canı bir janrın ən məşhur nümayəndəsi bəzən ən vasatlarından biri ola bilir.